Föstudagurinn 21. Október 2022
Held ég sé listamaður sem hefur hvað lengst unnið með læknum, þ.e. Í gegnum mín veikindi (án þess að ég viti það). Eða þeas. Ég hef lært mjög mikið í mínum veikinda-lotum og er alltaf að læra eitthvað nýtt um sjálfa mig og aðra.
Tortryggni hefur einkennt þessa uppsveiflu núna. Ég er tortryggin, jafnvel gagnvart mínu besta fólki. Það er einhvern veginn ekki sanngjarnt af mér. Hef reyndar aldrei eða sjaldan verið það áður, þ.e. Þegar ég er í jafnvægi. Einkennandi fyrir uppsveiflu er paranoja, tortryggni, meiri orkubúskapur og minni svefn og minni matarlyst. Þetta eru ekki heilagir sálmar, en ég held að skilgreiningin/einkennin séu helst svona. Jú, raddir! Skynörðuleikar, ofskynjanir, sýnir, brjálæði, hömlur lausar, ofvirkni, áhugaleysi/einbeitningarleysi. En það fyndna er, ef maður fer nógu langt í djúpið, niður á við, þá eru einkennin nákvæmlega þau sömu! Hef verið að greina þetta svolítið í gegnum tíðina og upp=jákvætt, niður= neikvætt. Svo flækjast málin svosum líka, eins og e.t.v. heyra má. Ég reyni að einfalda þetta, gerast einfeldningur ef svo má segja. Hef allavegana reynt það nokkuð og gengur vel. Æðruleysið er skammt undan, en alltaf þarf að þjálfa þann hæfileika, bara eins og með vöðvana í líkamanum.
Sjálfsvarnarírþóttir eru mér framandi. Aldrei var kennd slík hæfni í mínum Grunnskóla, hvað þá Framhaldsskóla. Þrátt fyrir að þetta ættu, að mínu mati, að vera grunn hæfileikar þ.e. Eitthvað sem allir ættu að vera kynntir fyrir, einhvern tíman á lífsleiðinni. Nú þegar ég hugsa betur, dettur í hug Björgunarsveitin Klakkur. Þar starfaði ég í Pjakk, unglingadeild. Það var mikið gagn og gaman að þeirri reynslu. Strákarnir sem sáu um kennsluna voru algjörir meistarar.
Einelti kemur upp í hugann. Hefur verið nokkuð í umræðunni uppá síkastið; fréttum ofl. Þetta stundum svolítið vandasamt mál að eiga við. Þetta eru bara hugleiðingar á blaði.
Þetta eru lok þessarar færslu.
Þangað til næst,
Sonja
SONJA 